Przyznam szczerze, troszeczkę obawiałem się testów Tajemniczego Ogrodu, pomimo że współautorem jest sam James A. Wilson, designer mojego ukochanego Everdella. Zaryzykowałem na przekór nieprzychylnym ocenom, kierowany nadzieją i wiarą w autora. Czy słusznie, czy było warto? Cóż, tego i znacznie więcej dowiecie się z recenzji, na którą Was serdecznie zapraszam.
Oto mój krótki poradnik prezentowy, zawierający kilkanaście propozycji udanych prezentów gwiazdkowych. Dla początkujących i zaawansowanych graczy, fanów eurosucharów i szybkich gier familijnych. Niezależnie od doświadczenia i preferencji, dla każdego coś dobrego.
Zapraszam na recenzję gry Gloomhaven: Szczęki Lwa, jednego z najbardziej rozpoznawalnych i pożądanych tegorocznych tytułów. Czy sprostał nadmiernym oczekiwaniom, a może stał się kolejnym do bólu przeciętnym, irytująco losowym dungeon crawlerem?
a:8:{s:8:”location”;a:1:{i:0;a:1:{i:0;a:3:{s:5:”param”;s:9:”post_type”;s:8:”operator”;s:2:”==”;s:5:”value”;s:4:”post”;}}}s:8:”position”;s:6:”normal”;s:5:”style”;s:7:”default”;s:15:”label_placement”;s:3:”top”;s:21:”instruction_placement”;s:5:”label”;s:14:”hide_on_screen”;s:0:””;s:11:”description”;s:214:”Wpisz tutaj nazwę jednego tytułu gry. Jeżeli chcesz dodać wersje alternatywną tytułu (w tym tytuł oryginalny obcojęzyczny) i/lub inne tytuły gier wpisz go/je takiej samej zasadzie w kolejnym polu tego typu”;s:12:”show_in_rest”;i:0;}
Tematem dzisiejszej recenzji będą Najeźdźcy z Północy… stop, to już było! Chodzi oczywiście o tych drugich, nowszych najeźdźców, wydanych niedawno przed Portal Games. Nowi pochodzą ze Scytii i podobnie jak Wikingowie, trudnią się najazdami i grabieżami. Sprawdźmy czy są lepsi, czy gorsi od swoich północnych ziomków? Zapraszam do recenzji!
Unmatched: Bitwa Legend, to konfrontacyjna figurkowa gra bitewna zamknięta w przystępnej, kompaktowej formie gry planszowej. Czy spełni pokładane oczekiwania i wybije się ponad przeciętność, a może po krótkotrwałej ekscytacji, zalegnie na półce wstydu, z której nigdy się już nie podniesie? Sprawdźmy!
Diuna… Diuna, Diuna — powieści nie czytałem, filmu nie oglądałem, a na temat uniwersum wiem tyle, co nic. Dorzućmy do tego brak styczności z detektywistyczna linią Portalu i mamy podręcznikowego nooba. Na szczęście brak doświadczenia mnie nie zraża, dlatego podejmę dziś próbę recenzji gry Diuna: Sekrety Rodów, dla wszystkich, którzy nie mają pojęcia, czego należy po tym projekcie oczekiwać.
Przedstawiam Wam Kinghill, obiecujący projekt dwuosobowej gry strategiczno-karcianej, w której gracze biorą udział w bezlitosnym, krwawym konflikcie. W świecie zdominowanym przez dwa złowrogie królestwa wspierane potężnymi artefaktami oraz magicznymi zaklęciami. Brzmi niczym reklama dowolnego ameri, jednak nic bardziej mylnego. Kinghill nie jest grą przygodową, tak za sprawą niepodzielnie panującej mechaniki worker plancement, jak „magicowego” systemu walk.
Przed Wami siedmiu wspaniałych, czyli topka moich ulubionych projektantów gier planszowych. Jeśli chcecie się dowiedzieć, kto i dlaczego zasłużył na ten wątpliwy zaszczyt, koniecznie przeczytajcie.
Ragusa to jedna z dwóch gier, które łączy wspólna kampania crowdfundingowa, wydawca (w Polsce jest nim Fishbone Games) oraz ilustrator w osobie Bartka Rocznika, odpowiedzialnego za stronę wizualną obu projektów. Drugą jest Wenecja, rozczarowująca brakiem porządnego developmentu i słabym usability. Spóźnionej Ragusy wyczekiwałem więc z duszą na ramieniu, pełen nadziei i słusznych obaw. Zrażony i rozczarowany Wenecją, a jednocześnie pełen wiary, że designer solidnego Merva – Fabio Lopiano – tego nie spieprzy. Jaki jest finał tej dramatycznej historii, dowiecie się z dalszej części recenzji.